Παγκόσμια ημέρα ΑμεΑ
Πέρα από την Εικόνα
Μέσα στην Ψυχή
Σήμερα λένε πως είναι η δική μας μέρα.
Για τους πολλούς είναι μια παγκόσμια ημέρα, μια
αφορμή για λόγους, αφιερώματα και ίσως λίγη στιγμιαία συγκίνηση. Όμως για μένα και τους
συμμαθητές μου, κάθε ξημέρωμα είναι ένας σιωπηλός αγώνας να αποδείξουμε πως υπάρχουμε
πέρα από την «ταμπέλα» της αναπηρίας.
Μην κοιτάτε το αμαξίδιο, το λευκό μπαστούνι ή τον τρόπο που εκφράζομαι. Κοιτάξτε
εμένα. Είμαι κι εγώ έφηβος, με μια καρδιά που χτυπάει δυνατά για ζωή, με όνειρα που
ασφυκτιούν και ζητούν διέξοδο, με την ανάγκη να ανήκω στην παρέα, να ερωτευτώ, να γελάσω. Κι
όμως, πριν καν προλάβω να πω το όνομά μου, βλέπω συχνά το βλέμμα των άλλων να
«σκοντάφτει» πάνω στην εικόνα μου. Πριν γνωρίσουν τον χαρακτήρα μου, έχουν ήδη διαβάσει την
ταμπέλα: «ΑΜΕΑ», «ειδικές ανάγκες», «πρόβλημα».
Αυτή η ταμπέλα είναι που με πονάει περισσότερο από κάθε σωματικό ή νοητικό εμπόδιο,
γιατί λειτουργεί σαν παραμορφωτικός καθρέφτης που κρύβει το ποιος πραγματικά είμαι.
Αυτή η
ταμπέλα της αναπηρίας γίνεται συχνά το άλλοθι για τον αποκλεισμό μας. Είναι ο λόγος που
κάποιοι διστάζουν να μας μιλήσουν, που νιώθουν αμήχανα δίπλα μας, που φοβούνται πως θα
πουν κάτι λάθος. Είναι το αόρατο τείχος που μας κρατάει μακριά από τις παρέες, τα πάρτι, τις
βόλτες στην πλατεία, τα γέλια στο διάλειμμα. Το πραγματικό εμπόδιο δεν είναι μόνο η ράμπα που
λείπει από την καφετέρια ή το πεζοδρόμιο που είναι γεμάτο παγίδες. Το μεγαλύτερο εμπόδιο είναι
η προκατάληψη που φυτεύεται στο μυαλό από την λέξη «ανάπηρος». Κάποιοι μας αντιμετωπίζουν
συχνά είτε σαν «ήρωες» που πρέπει να θαυμάσουν από μακριά, είτε σαν «παιδάκια» που
χρειάζονται μόνιμη προστασία. Κι έτσι, χωρίς να το καταλαβαίνει κανείς, μας αφαιρείται το
δικαίωμα στην ενηλικίωση, το δικαίωμα στο λάθος, το δικαίωμα να είμαστε απλώς ο εαυτός μας,
ισότιμοι και παρόντες.
Η διαφορετικότητά μας δεν είναι το τείχος που μας χωρίζει από εσάς, αλλά η αφορμή για
να χτίσουμε γέφυρες αληθινής επικοινωνίας, αποδεικνύοντας πως η ψυχή δεν γνωρίζει
περιορισμούς, παρά μόνο επιθυμίες.
Αυτό που ζητάμε
δεν είναι ούτε οίκτος, ούτε «ειδική» συμπάθεια, αλλά το θεμελιώδες δικαίωμα στην ισότιμη ζωή,
στην παιδεία και στην ελευθερία. Τα δικαιώματά μας δεν είναι διαπραγματεύσιμα και δεν
σταματούν στην ιατρική περίθαλψη. Θέλουμε σχολεία ανοιχτά που να μας χωράνε όλους, πόλεις
προσβάσιμες χωρίς παγίδες και μια κοινωνία που θα πάψει να μας βλέπει σαν «ήρωες» της μιας
μέρας ή σαν «βάρος», αλλά ως ίσους συμπολίτες με άποψη και ταλέντο.
Ελάτε να γκρεμίσουμε μαζί όλα τα εμπόδια, αλλά κυρίως εκείνα που ριζώνουν στο μυαλό
και γεννούν τον αποκλεισμό. Δώστε μου το χέρι, όχι για να με βοηθήσετε απλώς να περάσω τον
δρόμο, αλλά για να περπατήσουμε μαζί, με ανοιχτή αγκαλιά και σκέψη, προς ένα μέλλον που θα
χωράει όλα τα χρώματα, όλες τις δυνατότητες και όλες τις φωνές.
